تبلیغات
فنون شرقی - تختی
پنجشنبه 21 خرداد 1388

تختی

   نوشته شده توسط: شاهین هاشمی    

تختی ,نامی به پهنای تاریخ پهلوانی...

 

"به نظر من ، تاریخ تولد و مرگ یک انسان، همه زندگی او را تشکیل نمی دهد. آن چه که زندگی یک مرد را از لحظه آغاز، از روز تولد تا لحظه مرگ می سازد، شخصیت، روحیه جوانمردی، صفا، انسانیت و اخلاق او است. "


زنده یاد جهان پهلوان تختی


تختی که بود؟
بخش هایی از زندگی و موفقیت های ورزشی شادروان تختی

امروز که خورشید ،تکرار پرتو افکنی هر روزه اش را آغاز کرد ،ورزش ایران و تاریخ پهلوانی این دیار بار دیگر همچون هرسال در چنین روزی ،داغدار داغی کهنه اما در عین حال تازه شد. امروز بود که دل شیر خون شد...
پوریای ولی زمانه!
غلامرضا تختی در روز پنجم شهریور ماه 1309 در خانواده ای متوسط و مذهبی در محله خانی آباد تهران به دنیا آمد."رجب خان"- پدرتختی- غیر از وی دو پسر و دو دختر دیگر نیز داشت که همه آنها از غلامرضا بزرگتر بودند."حاج قلی"، پدر بزرگ غلامرضا، فروشنده خواروبار و بنشن بود. از قول رجب خان، تعریف می کنند که حاج قلی در دکانش بر روی تخت بلندی می نشست و به همین سبب در میان اهالی خانی آباد به حاج قلی تختی شهرت یافته بود. همین نام بعدها به خانواده های رجب خان منتقل شد و به " نام خانوادگی" تبدیل شد.

رجب خان با پولی که از ماترک پدرش به دست آورده بود، در محل سابق انبار راه آهن زمینی خریده و یک یخچال طبیعی احداث کرده بود و از همین راه مخارج زندگی خانوادگی پرجمعیت خود را تامین می کرد.

نخستین واقعه ای که در کودکی غلامرضا روی داد و ضربه ای بزرگ و فراموش نشدنی در روح او وارد کرد، آن بود که مرحوم پدرش برای تامین معاش خانواده ناچار شد خانه مسکونی خود را گرو بگذارد.

تختی سال ها بعد در آخرین مصاحبه خود با یادآوری این ماجرای تلخ می گوید:" یک روز طلبکاران به خانه ما آمدند و اثاثیه خانه و ساکنینش را به کوچه ریختند، ما مجبور شدیم که دو شب را توی کوچه بخوابیم. شب سوم اثاثیه را بردیم به خانه همسایه ها و دو اتاق اجاره کردیم. چندی بعد روزگار عرصه را بیشتر بر پدرم تنگ کرد تا این که مجبور شد یخچال طبیعی اش را نیز بفروشد. این حوادث تاثیر فراوانی در روحیه پدرم گذاشت و باعث اختلال روحی او در سال های آخر عمر شد."

در چنان شرایطی، غلامرضا تنها 9 سال به تحصیل پرداخت. وی خود می گوید:" مدت 9 سال در دبستان و دبیرستان منوچهری که در همان خانی آباد قرار داشت، درس خواندم، ولی تنها خاطره ای که از دوران تحصیل به یاد دارم، این است که هیچ وقت شاگرد اول نشدم، اما زندگی در میان مردم و برای مردم درس هایی به من آموخت که فکر می کنم هرگز نمی توانستم در معتبرترین دانشگاه ها کسب کنم.

زندگی همچنین به من آموخت که مردم را دوست بدارم و تا آن جا که در حد توانایی من است، به آنان کمک کنم، حال این کمک از چه طریقی و از چه راهی باشد، مهم نیست. هر کس به قدر تواناییش..."

غلامرضا، ورزش را از نوجوانی آغاز کرد. ورزش ابتدا برای او نوعی تفنن و سرگرمی بود. در همان اوان، خیال قهرمان شدن، مدتی او را به وسوسه انداخت اما از همان نوجوانی که تازه به فکر باشگاه رفتن افتاده بود، اعتقاد داشت که ورزش برای تندرستی و سلامت جان و تن هر دو لازم است.

شادروان تختی در مصاحبه ای با اشاره به فقر و مشقت زمان نوجوانی اش می گوید" با آن که علاقه فراوانی به ورزش داشتم، مجبور بودم که در جستجوی کاری برآیم. زندگی ، نان و آب ، لازم داشت. برای مدتی به خوزستان رفتم و در ازای روزی هفت یا هشت تومان، کار کردم. دنیا در حال جنگ( جنگ جهانی دوم) بود، زندگی به سختی می گذشت."


آشنای حقیقی تختی با ورزش و کشتی در باشگاه " پولاد" آغاز شد. وی که پیش از این گودها و زورخانه های فراوانی دیده بود و شیفته تواضع و افتادگی پهلوانانی کشتی و ورزشی باستانی شده بود، برای نخستین بار درسال 1329 به باشگاه پولاد( واقع در خیابان شاهپور سابق) رفت و به دلیل علاقه و استعداد وافری که نسبت به کشتی نشان داد مورد توجه مرحوم " حسین رضی زاده" مدیر آن باشگاه قرار گرفت.

تختی، خود می گوید:" رضی خان آدم خوبی بود، اگر کسی را نشان می کرد و می دید که استعداد کشتی دارد، دست از سرش بر نمی داشت. در گرمای تابستان لخت می شدیم و هر روز از ساعت دو بعدازظهر تا چندین ساعت کشتی می گرفتیم، از دوش آب گرم و حمام خبری نبود . کشتی گیران برای وزن کم کردن، به خزینه می رفتند تشک های کشتی را با پنبه پر می کردند، اما خاک و خاشاک آن، بیش از پنبه بود."

تختی که پس از بازگشت از خوزستان( مسجد سلیمان) روانه خدمت سربازی شده بود، در سربازخانه با استفاده از فرصت ها و توجهات فراهم شده، به ویژه تشویق و حمایت دبیر وقت فدراسیون کشتی که در دژبان ارتش فعالیت داشت، تمرینات کشتی خود را بار دیگر آغاز کرد. تختی خود در این باره می گوید:" وقتی در سال 1328 در مسابقه بزرگ ورزشی( کاپ فرانسه) شرکت کردم، در همان اولین ضربه فنی شدم. اما تمرین های جدی و سختی که در پیش گرفتم، مرا یاری کرد تا حقیقت مبارزه را درک کنم، اگر چه شور پیروزی در سر داشتم، اما کار و کوشش را سرآغاز پیروزی می دانستم."

به این ترتیب تختی با تمرین و پشتکار مثال زدنی رفته رفته خود را از میان بازنده ها بیرون کشید و سرانجام در سال 1330 در وزن ششم(79 کیلوگرم) به عضویت تیم ملی درآمد.

وی در نخستین دوره مسابقه های کشتی آزاد قهرمانان جهان( هلسینکی، 1951) با وجود آن که هنوز 21 سال داشت، نایب قهرمان جهان شد.

درخشش خیره کننده تختی در رقابت های کشتی هلسینکی که در نخستین حضوراو در مسابقه های قهرمانی جهان در فاصله کمتر از دو سال از ورودش به میادین ورزشی داخلی اتفاق افتاد، بیش از هر چیز نمایانگر ایمان و تلاش و اراده کم نظیر تختی و همچنین استعداد و مهارت فوق العاده او در زمینه کشتی بود.

گفتنی است در اولین دوره مسابقات قهرمانی کشتی آزاد جهان که از لحاظ تاریخی میدان معتبر و تعیین کننده ای برای کشتی ایران و جهان بود، تیم ملی کشتی آزاد ایران با ترکیب کامل و در هر هشت وزن آن زمان حضور پیدا کرد و با کسب دو نشان نقره( محمود ملاقاسمی و غلامرضا تختی) و دو نشان برنز، (عبدالله مجتبوی و مهدی یعقوبی) در نتیجه درخشان و غیرقابل تصور پس از تیم های ملی ترکیه و سوئد عنوان سوم جهان را به دست آورد.

مسابقات سال 1951 هلسینکی(فنلاند) برای تختی آغار راهی بود که طی 15 سال آینده با کسب ده ها پیروزی و فتح سکوهای متعدد قهرمانی در بزرگترین میادین بین المللی کشتی ادامه یافت.

شادروان غلامرضا تختی در سال 1331 (1952) در نخستین حضور خود در رقابت های المپیک با کسب شش پیروزی و قبول یک شکست در برابر " دیوید جیما کوریدزه" از شوروی صاحب نشان نقره شد. وی در این مسابقه ها توانست حیدر ظفر ترک را که سال پیش با غلبه بر تختی قهرمان جهان شده بود را شکست دهد.

تختی در دومین دوره مسابقات جهانی که در خرداد ماه 1333(1954) در توکیو برگزار شد، در وزن هفتم (87 کیلوگرم) به رقابت پرداخت که با وجود پیروزی های درخشان و شایستگی فراوانی که از خود بروز داد با قبول یک شکست غیرمنتظره در برابر " وایکینگ پالم" سوئدی از راهیابی به فینال بازماند و در نهایت عنوان چهارمی این وزن را به دست آورد.

تختی شش ماه بعد در یک دیدار دوستانه در سوئد،" پالم" را با ضربه فنی شکست داد و باخت غافلگیرانه توکیو را به خوبی جبران کرد.

شادروان تختی همچنین در سال 1955 در جشنواره بین المللی ورشو موفق به کسب نشان نقره شد. اما سومین دوره مسابقه قهرمانی جهان( استانبول،1957) تجربه تلخی برای مرحوم تختی بود. وی که در این دوره از رقابت ها، برای اولین و آخرین بار در وزن فوق سنگین آن زمان(87+ کیلوگرم) کشتی می گرفت، به دلیل وزن بسیار کمتر نسبت به رقیبان با دو باخت حذف شد.

پهلوان ایران با وجود حذف شدن در استانبول آبرومندانه کشتی گرفت و نتایجی که به دست آورد با توجه به آن که با وزن 92 کیلوگرم به مصاف کشتی گیران فوق سنگین رفته بود، در مجموع غیرقابل قبول نبود.



به عنوان نمونه "دیتریش" آلمان و " ایوان ویخریستیوک" روس، حریفان اصلی تختی در این رقابت ها 110 کیلوگرم وزن داشتند و علاوه بر آن در وزن خود نیز از تجربه خوبی برخوردار بودند.

در بازی های المپیک ملبورن( استرالیا) که در آذرماه 1335 (1956) برگزار شد تختی یک بار دیگر در وزن هفتم (87 کیلوگرم) به مصاف رقبایی از شوروی، آمریکا، ژاپن آفریقای جنوبی، کانادا و استرالیا رفت و با شکست تمامی حریفان اولین نشان طلای خود را به گردن آویخت.

این برای نخستین بار بود که دو قهرمان از آمریکا و شوروی در یک سکوی معتبر جهانی پایین تر از حریف ایرانی قرار می گرفتند.

جهان پهلوان تختی در اسفندماه همان سال با غلبه به مرحوم حسین نوری به مقام پهلوانی ایران دست یافت و صاحب بازوبند شد و در سال های 1336 و 1337 نیز این عنوان را تکرار کرد.

جهان پهلوان تختی در سال 1958 در بازی های آسیایی توکیو و مسابقات قهرمانی جهان در صوفیه به ترتیب نشان های طلا و نقره این رقابت ها را به گردن آویخت و در مهرماه سال 1338(1959) در چهارمین دوره مسابقات کشتی آزاد قهرمانی جهان که در تهران برگزار شد سومین عنوان قهرمانی جهان خود را کسب کرد.

"بوریس کولایف" از شوروی تنها کشتی گیری بود که با امتیاز به تختی باخت و در 5 کشتی دیگر رقبای مجارستانی، لهستانی، فرانسوی، بلغار و ترک تختی با ضربه فنی مغلوب پهلوان ایران شدند.

تیم ملی کشتی آزاد ایران که در رقابت های تهران با اکتفا به دو مدال طلای غلامرضا تختی و امامعلی حبیبی با وجود برخوردی از امتیاز میزبانی در حفظ عنوان سومی سال های قبل نیز ناموفق بود در هفدمین دوره بازی های المپیک( ایتالیا،1960) تا مکان پنجم رده بندی سقوط کرد. تختی کاپیتان تیم ملی و پرتجربه ترین کشتی گیر ایران که در این رقابت ها در وزن هفتم به میدان رفته بود، پس از پیروزی در پنج دیدار با در مسابقه نهایی با قبول شکست در برابر "عصمت آتلی" از ترکیه به گردن آویز نقره دست یافت.

مسابقه های قهرمانی جهان در یوکوهامای ژاپن میدانی فراموش نشدنی برای کشتی ایران بود. تیم ملی کشتی آزاد کشورمان پس از حضور در 8 دوره مسابقات المپیک و جام جهانی در رقابت های جهانی 1959 ژاپن، پرافتخارترین حضور خود در تاریخ کشتی را رقم زد و با دریافت پنج نشان طلا، یک نشان نقره، یک نشان برنز و یک عنوان پنجمی به مقام قهرمانی کشتی آزاد جهان دست یافت.

جهان پهلوان تختی که در این مسابقات در وزن 87 کیلوگرم به مصاف حریفان رفته بود با حضوری مقتدرانه آخرین مدال طلای خود را به گردن آویخت.

کشتی گیران آزاد ایران در ششمین دوره رقابت های قهرمانی جهان در تولید وی آمریکا (1962) نیز حضوری شایسته داشتند.

تیم ملی ایران اگر چه نتوانست مقام قهرمانی خود را در این مسابقات حفظ کند ولی کسب مقام سوم جهان نیز با توجه به کارشکنی ها و ناداوری هایی که در حق تختی و سایر کشتی گیران ایران روا شد نتیجه قابل قبولی تلقی می شود. جهان پهلوان تختی در این مسابقات با حضور مقتدرانه در برابر " وان براند" آمریکایی، " مریود" روسی و " عصمت آتلی" که از قهرمانان صاحب نام وزن هفتم بودند از حیثیت کشتی ایران به خوبی دفاع کرد و در نهایت پس از تساوی با " مروید" جوان تنها به دلیل 200 گرم اضافه وزن نسبت به حریف از دریافت نشان طلا محروم شد و به گردن آویز نقره رضایت داد.

قهرمان ارزشمند ایران در شرایطی در این دیدارها شرکت کرد که از بیماری خطرناکی رنج می برد با این حال عشق به ملت ایران او را به مصاف با بزرگترین قهرمانان جهان کشاند. شدت بیماری تختی به حدی بود که پس از دیدار فینال سریعا به نیویورک منتقل و روز بعد در بیمارستان بزرگ نیویورک تحت عمل جراحی قرار گرفت.

در فاصله سال های 1962 تا 1966، جهان پهلوان تختی با وجود سن بالا همچنان عضو تیم ملی ایران بود. اما تنها در بازی های المپیک 1964 توکیو شرکت کرد که در این دیدار با بداقبالی از کسب چهارمین نشان المپیک خود بازماند و به عنوان چهارمی جهان اکتفا کرد. البته جانشینان تختی در مسابقات جهانی صوفیه(1963) و منچستر(1965) از دریافت حتی یک امتیاز در وزن هفتم ناموفق بودند، این امر در کنار عشق وافری که ملت ایران به جهان پهلوان داشتند، موجی از درخواست های مردمی و مطبوعاتی برای حضور مجدد تختی در رقابت های جهانی را برانگیخته بود. پهلوان 36 ساله ایران با وجود عدم آمادگی کافی و گذشتن از مرز بازنشستگی شرکت در مسابقه های جهانی 1966 (تیرماه 1345) تولیدو را پذیرفت.



تختی در مسابقات انتخابی مسابقات جهانی 1966 از نظر نتایج فنی و پیروزی با ضربه فنی، بهترین چهره شناخته شده و به عنوان بهترین کشتی گیر وزن هفتم ایران راهی آمریکا شده بود با این حال کارشکنی و برخوردهای سویی که از سوی برخی افراد و مقامات نسبت به او روا می شد روحیه او را تضعیف کرده بود.

جهان پهلوان تختی به هنگام عزیمت به آخرین سفر خود، در میان خیل عظیم مردمی که برای بدرقه او و همراهانش آمده بودند در گفت و گو با خبرنگار" کیهان ورزشی" گفت: هیچ چیز نمی تواند مرا خوشحال کند، پول، مدال طلا، عشق و حتی عشق.

نسبت به این مردمی که به فرودگاه آمده اند، احساس شرمندگی می کنم. راستی چقدر محبت بدهکارم؟ من چرا باید کشتی بگیرم؟ چرا باید همراه تیم مسافرت کنم، تا سبب این همه مراجعت باشم؟ اگر پاسخ به این پرسش را می دانستم من هم می توانستم ادعا کنم چون دیگران هستم... وقتی کسی نداند چه عاملی سبب خوشحالی اش خواهد شد، یقینا نخواهد توانست بگوید چرا کشتی می گیرد و چرا همراه تیم مسافرت می کند "

تختی که بی امید به مصاف تازه نفسی ها و جوانان جویای نام رفته بود، متاسفانه با بدترین قرعه ممکن نیز مواجه شد به طوری که پس از پیروزی پنج بر صفر در مقابل حریفی از مجارستان به مصاف " الکساندر مدوید" و " احمد آئیک"( نفرات اول و دوم این دوره از رقابت ها) رفت و با قبول شکست در برابر آنها برای همیشه با صحنه کشتی خداحافظی کرد.

سجایا و خصایص انسانی والای شادروان تختی

جهان پهلوان غلامرضا تختی پرافتخارترین چهره تاریخ ورزش قهرمانی ایران و فاتح سکوهای رفیع کشتی جهان، نه تنها در ایران که در تاریخ ورزش دنیا نیز چهره ای کاملاً شناخته شده است. با وجود گذشت حدود 4 دهه از آخرین حضور تختی در رقابت های المپیک ( توکیو،1964) و 35 سال از درگذشت جهان پهلوان، نام وی همچنان در زمره نام آورترین قهرمانان کشتی رقابت های المپیک می درخشد.

با این همه تردیدی نیست که راز محبوبیت و ماندگاری کم نظیر شادروان غلامرضا تختی را نه در برق نشان های رنگارنگ ورزشی او که در خصایص و سجایای اخلاقی و صفات بارز انسانی این فرزند وفادار مردم باید جستجو کرد.

پس از تختی قهرمانان بسیاری بودند که با کسب چند مدال جهانی و تقلید ازحرکت های مردمی تختی سودای دستیابی به موقعیت بی بدیل او در سرپروراندند و چند صباحی به مدد تبلیغات و جنجال های مطبوعاتی ردای جهان پهلوانی را بر تن کردند اما هیچگاه نتوانستند به خانه های روشن و پاک دل مردم راه پیدا کنند عشق و ارادت خالصانه توده های معتقد و مذهبی به این " سلاله بی فخر و تبار برخاسته از تن درد و رنج و محرومیت" خود آن چنان عمیق و ریشه دار و آگاهانه است که حتی نیش گزنده آن" دروغ بزرگ " هم نتوانسته است، کوچکترین خللی در آن ایجاد کند.

"او با مردم و چونان مردم زیست. در شادی شان گلخنده اش را نثار آنان کرد و در ماتم و اندوهشان، ایثارگرانه و اندوهگین در کنارشان جای گرفت. شادی هر لبخند فتحی را که بر لبانش نقش بست با آنان قسمت کرد و با غرور و پیروزی خویش بارها و بارها، زنگار اندوه شکست های دیرین را از سینه آنان شست.

چه بسیار مردم سیلی خورده یی که زبونی خویش را در قدرت و حمیت و همت او جبران شده می دیدند و غروب آرزوها و آرمان های خویش را در طلوع نام و کام او ازیاد می بردند و تداوم آرمان هایشان را در صلای مردانگی و عزت او- که او هرگز- آن را به پای دونان و دشمنان سوگند خورده مردم نریخت جستجو می کردند و چنین بود که تختی آرام آرام و نه یکباره و ناگهانی قهرمان شکست ناپذیر افسانه های دل مردم شد. او تبلور آرزوهای مرده و به طاق نسیان سپرده مردم شد."

تختی بزرگ، خود نیز به عمق علاقه خالصانه طبقات محروم و رنج دیده نسبت به خویش واقف بود، وی در پاسخ به خبرنگاران داخلی و خارجی که از او پرسیده بودند" با ارزش ترین مدالی که تا کنون گرفته ای کدام است؟" گفته بود:" بزرگترین پاداش و عالی ترین هدیه ای که گرفتم مدال یا نشان طلا و نقره نبود. قلب یک انسان بیش از هزاران مدال طلا ارزش دارد و من می دانم که هزاران هزار نفر از مردم حق شناس میهنم در قلب مهربان خودشان جای کوچکی هم برای من ذخیره کرده اند."

تختی که در خانواده ای مذهبی و معتقد پرورش یافته بود، از همان جوانی انسانی مومن و پرهیزگار بود. ایمانی خالصانه داشت، برای شرعیات اهمیت خاصی قائل بود و نماز و روزه اش هرگز ترک نمی شد." شبهای جمعه همواره برای زیارت به حضرت عبدالعظیم می رفت" و ارادت خاصی به ائمه اطهار خصوصا حضرت ثامن الحج(ع) داشت.

نقافیان از مفسران قدیمی ورزش در مشهد با تجلیل از سجایای اخلاقی جهان پهلوان تختی می گوید:" تختی ارادت وعلاقه زیادی به حضرت امام رضا (ع) داشت و در هر فرصتی که پیش می آمد و یا قبل از هر سفری به خارج به مشهد می آمد و به زیارت و پابوسی آن حضرت مشرف می شد. وقتی وارد حرم حضرت رضا (ع) می شد، دیگر خودش نبود، آستان بوسی او به قدری خاضعانه و بی پیرایه بود که همه همراهان و اطرافیان را تحت تاثیر قرار می داد."

تختی در آخرین مصاحبه اش در مورد رمز موفقیت خود را تاسی از ائمه اطهار دانسته و می گوید: من ازعلی(ع) آموختم که در مقابل ناملایمات باید ایستادگی کرد و برای پیروزی باید تلاش کرد و با اتکال به خدا به میدان رفت و پیروز شد و من چنین کردم و پیروز شدم، ولی نه آن پیروزی که من می خواستم چرا که نگذاشتند و سد راهم شدند.

ساده زیستی، قناعت و مناعت طبع از صفات بارز جهان پهلوان بود. او با وجود مشکلات مالی که به ویژه در اثر فشارهای رژیم گریبانگیر او بود، نه تنها حاضر به پذیرش پیشنهادات وسوسه انگیزی که به او می شد نبود که با بزرگواری، مستمری محدود خود را نیز به کشتی گیران نیازمند حواله می کرد.

شاه حسینی یکی از دوستان نزدیک تختی ضمن بیان خاطره یکی از دیدارهای خود با وی از قول جهان پهلوان نقل می کند:" اومدن به من می گن حالا که بعضی از آقایون ورزشکار فیلم بازی کردن و از نظر مال و تمول، شارژ شدن، تو هم بیا پول کلونی بگیر و تو یکی دو تا فیلم بازی کن. من بهشون گفتم آقا از من این کارها ساخته نیست. ما اگر پول می خواستیم از طریق مشروع ترهم می شد."

وی ادامه داد:" نماینده کمپانی تیغ ناست اومده پیشنهاد کرده که بیا پای آینه با این تیغ های ناست به خورده صورتت را بتراش ما هم مبلغ زیادی می دیم" و بعد از نقل این پیشنهاد یک مصرع شعر خواند:" عمر عزیز است و صرف غم نتوان کرد". وقتی دست و پا شکسته این مصرع را خواند گفت: بقیه اش یادم رفته.

تختی هر بار که عازم سفر ورزشی بود، به مشهد می رفت و به ثامن الحجج(ع) متوسل می شد، در عین حال که دستگاه تربیت بدنی و سرشناسان شهر به او بسیار احترام می گذاشتند و استقبال می کردند، او به خانه وفادار- پهلوان صاحب بازوبند- وارد می شد و همیشه می گفت:" ما باید بریم خونه وفادار چون آبگوشت خونه وفادار می ارزه به تمام غذاهای دیگه و چلوکباب توکلی."

" بینی و بین الله مردم ما هم الحق پاسخ خوبی به جهان پهلوان خود دادند. پس از سی سال از مرگ او نسلی که نه او و نه کشتی اش را دیده و تنها اسمی از او شنیده، این چنین شیفته اوست و هر سال یادش را گرامی می دارد. ما از تختی کشتی گیرتر داشتیم، اما مردم برای "سگک نشستن" شیفته اش نشدند. مدال بگیر هم زیاد داشتیم ولی تختی بود که " مدال مردم" را گرفت."

مردمداری و دستگیری نیازمندان یکی دیگر از خصایص بارز جهان پهلوان بود که در این مورد حکایت های بسیار زیادی نقل شده است. بابک فرزند پدر نادیده که تختی را از ورای انبوه سخنان و خاطرات مردم بازشناخته است در این مورد می گوید:" از دستگیری های تختی خاطره خیلی زیاد است. از کمک به یک زن و مرد فلج که تازه ازدواج کرده بودند تا دکه مطبوعاتی خریدن برای یک جوان بیکار و... می گویند هر وقت کادویی از طرف راه آهن- محل کارش- یا بقیه سازمان ها ودستگاه ها می گرفت، بدون اینکه آنها را بازکند به کسانی می داد که ناگفته سرپرستی شان را به عهده داشت بعد از شب هفت، یکی از دوستانش می بیند که پِیرزنی در راهروهای فدراسیون کشتی می گردد. از او می پرسد:" مادر چی می خوای؟ دنبال کی می گردی؟" پیرزن می گوید:" والله نمی دونم دنبال کسی می گردم که قد و قواره اش به پهلوونها می خوره او میومد به من کمک می کرد، چند وقتیه که پیدایش نیست، گفتم شاید بتوانم اینجا ازش خبری بگیرم."

... و بالاخره تختی با مردم بود و از مردم، مردمگرایی در ذاتش بود، یک بار که دانشجوها در دانشگاه تهران تحصن کرده بودند و دانشگاه هم محاصره بوده و کسی امکان تردد به دانشگاه نداشته، تختی با ظرف های غذا از دانشگاه وارد می شود، خوب پاسبان ها هم او را می شناختند و کاری با او نداشتند. چون غذا کم بوده، او از درهای متعدد دانشگاه وارد می شود و کار غذا رسانی را تکرار می کند.

بابک با اشاره به علاقه و سمپاتی متقابلی که مردم نسبت به تختی داشتند، برخورد آنها با جهان پهلوان را نظیر اعتمادی می داند که نسبت به پهلوان های قدیم وجود داشت.

وی می گوید:" یک بار پدرم که از آلمان با ماشین شخصی راهی ایران بوده، یکی از دانشجویان ایرانی که خانم آلمانیش را می خواسته به ایران بفرستد می فهمد که تختی راهی ایران است. نمی دانم چرا خانمش را با هواپیما نمی فرستاده، شاید به خاطر اینکه پول نداشته، در فرانکفورت به سراغ تختی می آید و خانمش را می سپرد به دست تختی. ظاهرا ماشین تختی ایرادی داشته. تختی عنوان می کند خیلی خوب ماشین رفیق من هست خانم شما می تواند با او بیاید. ولی آن دانشجو می گوید فقط باید در ماشین خودت سوار شود. بالاخره او با تختی به ایران می آید و این زمینه دوستی های بعدی دانشجوی ایرانی با تختی می شود. به هر حال تختی در جامعه ما پدیده ای بود. "

" تختی در طول عمر خود تنها یک بار دست نیاز به سوی دیگران دراز کرد و آن هم بخاطر مردم و این دست با صمیمیت شرافتمندانه بدرقه شد."

شهریور ماه 1341 چند روز پس از زلزله ویرانگر" بویین زهرا" پهلوان و چندنفر از دوستانش در حالی که اخبار و تصاویر ساکنان مصیبت زده و ویرانه های مناطق زلزله زده را در روزنامه نگاه می کردند، ضمن صحبت هایشان در مورد علت کم بودن کمک های مردمی و بی توجهی مردم به مراکز جمع آوری اعانه راه اندازی شده در شهر بحث می کردند . بعضی از دوستان تختی معتقد بودند که مردم توجهی به مصیبت هموطنان خود ندارند و حاضر نیستند کوچکترین کمکی به آنها بکنند. پهلوان، این سلاله پاک مردم، که به عمق مهربانی و ایثار هموطنان پاک نهاد خود و میزان بی اعتمادی و انزجار آنها از " خودکامگان حاکم" واقف بود، می گفت: علت بی توجهی مردم به این مراکز کمک رسانی، نداشتن اطمینان به حکومت و کسانی است که معرکه گردان این جریان شده اند. پیش کشیده شدن این بحث و مخالفت یکی از دوستان تختی با نظر او ناگهان فکری را به ذهن پهلوان انداخت. تختی تصمیم گرفته بود که خود وارد این میدان شود البته نه برای اثبات گفته هایش بلکه" برای این که به هر حال یک نفر باید وسط بیفتد و سبب خیر شود."

فردای آن روز تختی بدون هیچ اعلان و تبلیغاتی اول صبح به چهار راه ولیعصر فعلی رفت و تصمیم خود برای جمع آوری اعانه به نفع زلزله زدگان را به کمک دوستانش به اطلاع مردم رساند. پس از آن غوغایی به پا شد که در تاریخ مشارکت های مردمی ایران کم نظیر و شاید بی نظیر بود. محمود رفعت از دوستان و علاقمندان جهان پهلوان و نویسنده کتاب " تختی مرد همیشه جاوید" این واقعه تاریخی را چنین نقل می کند:" مردم که دهن به دهن خبردار شده بودند از دور و نزدیک خودشان را رسانده بودند به پهلوان و بی دریغ هر چه از دستشان برمی آمد کمک کرده بودند. چند دانشجو کتشان را درآورده بودند و انداخته بودند روی تل بزرگ لباس ها، پتوها، ظرف و ظروف ها، طلا و جواهرات و خلاصه هر چیزی که عابران معمولا همراه دارند یا خانه دارها می توانستند از آن صرف نظر کنند.

در این میان پیرزنی چادرش را از سرش برداشته بود و بعد از دادن آن به پهلوان پیشانیش را بوسیده و گفته بود:" پسرم خدا عمرت بدهد که به فکر مصیبت زده ها هستی، خدا عزتت را بیشتر از این ها بکند که غصه خانه خراب ها را می خوری، من خجالت زده ام که چیز دیگری ندارم."

پهلوان در حالی که چشمایش از اشک برق می زد چادر را برداشت و ملتمسانه از پیرزن خواهش کرد که آن را بگیرد. پیرزن چادر را که تختی به او داده بود دوباره روی تل هدایا انداخت و با لحن مادری که از حرف گوش نکردن فرزندش بی حوصله شده گفت:" مرحمت خشک و خالی که فایده ندارد، پسرم."

پیرزن وقتی با تردید دوباره پهلوان مواجه شد، خشمگینانه گفت:" یعنی ما فقیر بیچاره ها حق نداریم:"

صورت پهلوان یک دفعه رنگ به رنگ شد، گفت:" شما را به خدا این حرف را نزنید . شما از هر ثروتمندی ثروتمندترید، حق دارترید، چون که بلندنظرتر و باگذشت ترید.

پیرزن همین که سرخ شدن صورت پهلوان را دید به گریه افتاد، اما چشم هایش را به تندی با گوشه لچکش پوشاند و عقب عقب خودش را از جمع مردم بیرون کشاند و رفت."

"کیهان ورزشی" که خبر این رویداد را با عنوان" تختی، گوهر گرانبهای ملت ما" در مشاره 24 شهریورماه 1341 خود به چاپ رسانده بود، ثمره دو روز پیاده روی تختی را چهارکامیون خواربار و پوشاک و بیست هزار تومان پول نقد( که در آن زمان رقم بسیار بالایی به حساب می آمد) نوشته است.

جوانمردی، فتوت و صفات انسانی تختی که ریشه در اعتقادات و باورهای عمیق او داشت هرگز به عرصه های اجتماعی و برخوردهای مردمی وی محدود نمی شد. جهان پهلوان این سلاله خلف" پوریای ولی" در میادین ورزشی و رقابت های جهانی نیز منش والای خود را به نمایش می گذاشت.

در این مورد خاطره ها و روایت های فروانی نقش شده است، الکساندر مدوید، کشتی گیر صاحب نام شوروی سابق و رقیب مقتدر تختی در این مورد خاطره جالبی دارد:" در تولیدو(1962) تختی و من دیدار نهایی را برگزار کردیم. در جریان این مسابقه ها، پای راست من به شدت ضرب خورده و روحیه ام را خراب کرده بود. فکرم متوجه تختی بود که باید با این پای ناجور با او مبارزه می کردم. به راستی تا آن موقع از خصوصیات اخلاقی، رفتار و کردار انسانی و والای تختی خبرنداشتم. اما در آنجا به عظمت، انسانیت و جوانمردی تختی پی بردم و تحت تاثیر آن قرار گرفتم. او که شنیده بود پای راست من ضرب دیده با این پا به خوبی مدارا کرد و هرگز نخواست با هجوم به این پا مرا زجر دهد. او تا آخرین لحظه، مردانه و تمیز کشتی گرفت و از پای ناراحت من اصلا استفاده نکرد. تختی با این کارش نشان داد که یک قهرمان به معنای واقعی است. بعد از این جریان، ما به صورت دو دست صمیمی درآمدیم.

او همیشه مرا دوست می داشت. او ملت خودش را هم دوست می داشت و فکر می کنم تختی اصلا برای ملتش زندگی می کرد. آشنایی با او برای من افتخار بزرگی به حساب می آید.

تختی بسیار خوب و فنی کشتی می گرفت و من چیزهای زیادی از او آموختم. ما روی تشک دو حریف سخت کوش بودیم و در خارج از تشک دو دوست جدانشدنی، تختی می تواند الگوی خوبی از نظر ورزشی و اخلاقی برای جوانان شما باشد"

زندگی جاوید این پهلوان مردم، فصلی که به شهادت 35 سال حضور مستمر و بالنده او هرگز آخرین فصل حیات او نبوده است.


آلبوم افتخارات تختی



1951: هلسینکی فنلاند(1330 شمسی)

مدال نقره جهان

1952: المپیک هلسینکی (1331)

مدال نقره المپیک

1953: جشنواره ورشو(1332)

مدال نقره

1955: ورشوی لهستان(1334)

مدال نقره جهان

1956: المپیک ملبورن(1335)

مدال طلای المپیک (ستاره مسابقات)

1958: صوفیه بلغارستان (1337)

مدال نقره جهان(ستاره مسابقات)

1958: توکیوی ژاپن

مدال طلای مسابقات آسیایی

1959: تهران(1338)

مدال طلای جهان

1960: المپیک ایتالیا(1339)

مدال نقره المپیک

1961: یوکوهامای ژاپن(1340)

مدال طلای مسابقات جهانی

1962: تولیدوی آمریکا(1341)

مدال نقره مسابقات جهانی

 

روز 17دی 1346 خبری کوتاه و باورنکردنی ، ایران را در بهت و سوک فرو برد: تختی خودکشی کرد! مردم که رژیم پهلوی را متهم اصلی در مرگ پهلوان محبوب خود می دانستند، با حضور باشکوه در تشییع او، ضمن رد اتهام خودکشی ، عمق علاقه خویش را به آن چهره مومن و مردمی به نمایش گذاشتند.
براستی تختی که بود که این گونه در صحیفه دل و جان مردم ایران جای گرفت ؟

 



مرحوم غلامرضا تختی فرزند رجب {معروف به ارباب رجب} شهریور 1309 شمسی در خانی آباد تهران و میان خانواده ای مذهبی دیده به جهان گشود.
او دوره ابتدایی را در مدرسه حکیم نظامی گذراند، اما به دلیل فقر شدید در عرصه تحصیل نتوانست پیشرفت کند، لذا نزد شیخ ابراهیم نجار به شاگردی مشغول شد و هر شب همراه او به زورخانه گردان می رفت و به انجام ورزشهای باستانی می پرداخت.
پس از مدتی فعالیت در زورخانه ، به ورزش کشتی روی آورد اما پس از یکسال تمرین ، نتوانست کوچکترین موفقیتی به دست آورد، ولی این شکستها باعث شد تا غلامرضا پشتکار و تلاش بیشتری را شروع کند و در سن 20سالگی در مسابقات قهرمانی کشور، موفق ظاهر شود.
سال 1334او به عنوان بهترین ورزشکار سال کشور معرفی و در سال 1335موفق به کسب مدال طلای المپیک ملبورن شد.
او در طول عمر خویش توانست 9مدال طلا و نقره جهانی و بازیهای المپیک را کسب کند و در زمره ورزشکارانی قرار گیرد که بیشترین مدالها را در مسابقات بین المللی ، به ارمغان آورده اند.
کسب عناوین باارزش در عرصه ورزش ، تختی را از یاد خدا و مردم غافل ننمود. او پیش و پس از هر مسابقه به زیارت امام رضاع می رفت و خود را غلام آن حضرت و سایر ائمه طاهرین می خواند، در تمام مسابقاتش جانماز و قرآن همراه داشت و هر روز ظهر پس از تمرین ، به مسجد هدایت می رفت و پس از نماز پای صحبت آیت الله طالقانی می نشست.
پس از زلزله بوئین زهرا در سال 1341 سازمان های دولتی با انتشار اطلاعیه هایی در جراید، همگان را به اعطای کمک دعوت کردند اما مردم که به رژیم بی اعتماد بودند، هیچ گونه اقدامی ننمودند، در این هنگام مرحوم تختی برای گردآوری کمک از خیابان ولی عصر (پهلوی سابق) تا ایستگاه راه آهن پیاده به راه افتاد و کمکهای فراوانی را جمع آوری کرد. فعالیت های مذهبی و سیاسی تختی و محبوبیت روز افزون وی ، حساسیت دولت را برانگیخت و آنها برای به سلطه کشیدن تختی ، ریاست فدراسیون کشتی ، نمایندگی مجلس و شهرداری تهران را به وی پیشنهاد کردند، ولی او با هشیاری تمام ، این پیشنهادها را نپذیرفت تا ناگهان در 17دی ماه 1346به شکل کاملا مشکوکی از دنیا رفت.
پیکر جهان پهلوان تختی با حضور انبوه بی شمار مردم در ابن بابویه به خاک سپرده شد.

تختی مرد تکرار نشدنی تاریخ ورزش ایران
 

۱۷‬دی ماه سال ‪ ، ۱۳‬روز اندوه بزرگ و روز اشک چشم مردم وطن ما بود. در این روز ، این خبر که جهان پهلوان تختی ، بزرگ مرد میدانهای بین‌المللی کشتی ، دیگر در میان ما نیست ، شهر را به لرزه انداخت.

امروز ، ‪ ۱۷‬دی ماه بار دیگر برای ایران تکرار شد. امروز مردم از شهرهای مختلف ایران به ابن بابویه آمدند تا بگویند پس از گذشت ‪ ۳۹‬سال از مرگ تختی ، او را یک پهلوان واقعی می‌دانند و تا ابد نام او را بر دل و قلب خود حک می‌کنند.

او ، پهلوان قلب‌های مردم ایران بود. مردم او را مظهر اخلاق، شجاعت، سخاوت ،فداکاری و جوانمردی می‌دانند.

او ، مهر و دوستی مردم را در قلب خود به امانت سپرده بود و این امانت را تا آخرین لحظه حیات با خود داشت و یک دم از خود دور نکرد.

راز جاودانگی تختی در این بود که با دو پیوند ناگسستنی در میان مردم زیست و از میان مردم رفت. پیوند با خدا و پیوند با مردم.

تختی فقط تختی بود و بس ، چرا که او تبلور آرزوها،امیدها و آرمان‌های یک ملت بود نه یک پهلوان ، نه یک نویسنده و نه یک ورزشکار. او سمبل تاریخ ماست و یک انسان راستین ، مبارز و آرمان گرا که ریشه در واقعیت دارد.

امروز دیگر تختی نیست ولی راه او هست. امروز مردم صداقت را فریاد می‌کنند و تختی از فرزندان نسلی است که با دستهای استوارش چراغ فرا راه آزادی را در راه مردم نگاه داشت.

تاریخ زندگی کوتاه تختی مملو از قهرمانی‌ها و فداکاری‌ها و مبارزه طلبی است.

"خیرالله امیری" یکی از هم دوره‌ای‌های مرحوم تختی می‌گوید : جهان پهلوان تختی ، مردی خاکی بود و غرور هیچگاه در زندگیش راه نداشت. تختی از ‪ ۱۷‬سالگی به ورزش کشتی علاقه‌مند شد و تمرینات خود را زیرنظر "حبیب‌الله بلور" پیگیری کرد.

وی اظهار داشت : مرحوم تختی در دوران ورزشی خود توانست ‪ ۱۱‬مدال از مسابقات مختلف جهانی ، بازیهای آسیایی و بازیهای المپیک به دست آورد.

برادر جهان پهلوان تختی می‌گوید : غلامرضا تختی با هیچ کس قابل قیاس نیست.

"مهدی تختی" در حالی که از شدت گریه توان صحبت کردن در وی باقی نمانده است ، می‌گوید : سجایای اخلاقی و صفات ارزنده و نیکوی غلامرضا ، وی را محبوب قلب یک ملت کرد.

وی تاکید کرد : امروز حضور مردم نشان داد که با گذشت ‪ ۳۹‬سال از مرگ تختی هنوز هم به او عشق می‌ورزند و او را الگوی زندگی خود قرار می‌دهند.

سی و نهمین سالگرد مرگ جهان پهلوان تختی پایان گرفت ولی یاد او برای همیشه در قلب‌های ملت ایران باقی می‌ماند.

 چرا تختی اسطوره است؟


 چند روز قبل مراسم انتخاب ورزشکار برتر ایران درصدا و سیما برگزار شد و همان طور که پیش بینی می شد این بار هم رضا زاده قهرمان وزنه برداری به این سمت برگزیده شد. در حالی که در سال گذشته ورزشکاران برتری در رشته های مختلف داشتیم که هر یک می توانستند این مقام را کسب کنند.
ولی از آنجا که متاسفانه در اکثر زمینه ها یک جانبه به مسائل نگاه کرده و توجهی به جوانان و چهره های جدید نمی شود در این ارتباط هم قرعه به نام حسین رضا زاده اصابت کرده و او که در سال های گذشته چندین بار این مقام را از آن خود کرده بود باز هم ورزشکار برتر لقب گرفت. در حالی که چهره هایی نظیر سوریان در کشتی فرنگی، هادی ساعی در تکواندو، زنانی که هیمالیا کلیمانجارو را فتح کردند و یا دهها ورزشکار زن و مرد و معلول و جانباز وجود داشتند که می توانستند جای رضا زاده را بگیرند و به درستی قهرمان شوند.


انتخاب ورزشکار برتر سال که به ابتکار سازمان صدا و سیما صورت می گیرد، امسال بیشتر به یک مراسم فرمایشی تبدیل شده و با اما و اگرهای بسیاری همراه بود. اگر چه کسی منکر جایگاه و اهمیت رضازاده در ورزش کشور و جهان نیست اما نباید در کنار او از سایر چهره ها غافل شده و آنها را نادیده بگیریم.
به گونه ای که این توقع برای امثال رضا زاده پیش بیاید که او باید همه ساله به عنوان بهترین ورزشکار انتخاب شده و مورد تجلیل و قدردانی قرار بگیرد. ولی به نظر می رسد آنچه متاسفانه در زمینه فوتبال ملی روی داده و از علی دایی با تمامی سوابق درخشان، چهره ای دولتی و غیر محبوب ساخته، در سایه تبلیغات افراطی و اقدامات غیر منطقی برخی رسانه ها و ارگان ها درباره حسین رضا زاده نیز در حال تکرار باشد.
نگاهی به دلایل و عوامل ماندگاری تختی و مقایسه او با دیگر ورزشکاران ایرانی که ممکن است از نظر نوع مدال و مرغوبیت مدال های جهانی و حتی المپیک برتر و سرتر از تختی باشند حقایق غیر قابل انکاری را جلوی روی ما قرار می دهد.
به طور مثال عبدالله موحد نابغه کشتی ایران و جهان ممکن است از نظر مرغوبیت مدال از تختی برتر باشد و یا در فوتبال امثال علی پروین، ناصر حجازی، پرویز دهداری، عابدزاده و یا سیروس قایقران هیچ یک از موفقیت های مالی و بین المللی علی دایی را دارا نباشند اما امروزه کسی در ورزشگاه ها برای دایی هورا نمی کشد و سکوهای مردمی علیه اوست.
به گونه ای که او همواره از پیدایش این وضعیت شکایت و گلایه داشته است.
با وجود این که رضا زاده در چنین شرایطی قرار نگرفته که در ورزشگاه ها با بی اعتنایی مواجه شود اما ادامه این روند می تواند لطمه ای اساسی به اعتبار او وارد بیاورد.
اقداماتی که تحت عنوان تقدیر و تشکر از جانب سازمان ها؛ ارگان ها، وزارت خانه ها و هر تشکل دولتی از رضا زاده می شود هر چند ممکن است با هدف بزرگ نمایی از این قهرمان صورت بگیرد ولی او را یک قدم از مردم دور می سازد. در حالی ک اگر این تقدیر و حمایت ها مردمی بود جایگاه دیگری داشت.
ستونهای مختلف نشریات ورزشی و غیر ورزشی در این روزها گویای زیر سوال بردن برنامه ای است که برای انتخاب مردم اول ورزش کشور برگزار شد. هر چند این اعتراض ها حالت گلایه داشت اما می تواند در دراز مدت اعتبار این قهرمان را خدشه دار سازد.
البته وظیفه اصلی برعهده وزرشکاران و قهرمانان است که وارد این بازی ها نشوند. تجربه تختی و مقایسه او با بسیاری از ورزشکارانی که نامی از آنها برده نمی شود باید برای امثال رضا زاده، دایی راهگشا باشد تا آنها فرق و تفاوت ورزشکار و قهرمان دولتی و مردمی را درک کنند. این یک واقعیت انکار ناپذیر است که رضازاده، دایی و میر اسماعیلی تلاش بسیاری برای کشور کشیده اند اما مگر زنانی که بلندترین قله جهان را فتح کردند کم تلاش کردند و یا امثال سوریان مدال خود را از بقالی خریده اند که نباید به آنها توجه شود؟
مسئولین ورزش کشور و صدا و سیما که متاسفانه به خط دهنده اصلی در زمینه های مختلف ورزشی تبدیل شده اند اگر شهامت دارند و می خواهند در پشت شوها و نمایش های کاذبی که راه می اندازند از حقایق نیز سر در بیاورند.
بهتر است پای درد دل و گله و شکایت سوریان و دهها ورزشکار زن و مرد سالم و معلول کشور بنشینند تا بدانند هیچ تقدیر و تشکری از زحمات آنها نشده و به ندرت به وعده ها عمل شده است. ولی شهردار تهران، صدا و سیما و دهها سازمان، ارگان و تشکل دولتی برای خود شیرینی و یا فریبکاری میهمانی ترتیب می دهند وبا چک ها و هدایای میلیونی به تقدیر از کسانی می پردازند که نیازی به این اقدامات و هدایا ندارد.
به طور مثال آیا علی دایی که می تواند نصف ایران را با ثروت خود خریداری کند و یا علی کریمی و رضا زاده و دیگر قهرمانانی که پای ثابت چنین مراسمی هستند نیازی به این کمک ها دارند یا خانواده مجید سبزی که در یک آپارتمان 80 متری اجاره ای زندگی می کند و دهها ورزشکار و قهرمانی که دوران قهرمانی آنها به پایان رسیده و نیازمند نان شب خود و خانواده هستند؟
هر چند در کشور ما این شعار که « پهلوان زنده را عشق است» از جایگاه والایی برخوردار است و هر آن کس که از دیده به رفت از دل هم می رود با این اقدامات به خوبی نمود می یابد اما این وظیفه رسانه ها و دلسوختگان ورزش کشور است که این روند و رویه را تغییر داده و اجازه ندهند رشد بادکنکی مانع مردمی شدن ورزشکاران بشود.
اگر چه فکر نمی کنم علی دایی و رضا زاده و این طیف از ورزشکاران دولتی گوش شنوایی برای پذیرفتن واقعیت ها داشته باشند و آنها با برخوردها واقداماتشان نشان داده اند که حاضرند حق دیگران پایمال شود تا این افراد به نوایی برسند ولی اگر اندک سواد تاریخی داشته و از سرنوشت پیشینیان اطلاع داشتند می توانستند با سبک و سنگین کردن حقایق به مقایسه تختی با امثال حبیبی، نامجو، نصیری و همایون بهزادی ها پرداخته و در سیاستی که در پیش گرفته اند تجدید نظر کنند.
تختی هر چند بنابه دلایلی در هتل آتلانتیک تهران دست به خودکشی زد اما یادی که از و در دلهاست ازاین قهرمان یک پهلوان، اسطوره، الگو و حتی شهید ساخته تا هر گاه در میادین ورزشی نامی از یک سمبل و مرد برده می شود تمامی نگاه ها متوجه غلامرضا تختی شود.
برخورد رضا زاده با ساعی در مراسم سال گذشته که حتی اعتراض هادی ساعی و تعدادی دیگر را برانگیخت و یا بی احترامی او به ایوانف کسی که او را کشف و قهرمان کرد پس از بازگشت این مربی از مصر و یا آنچه درباره نقش دایی در خط زدن فوتبالیست هایی نظیر مبعلی عنایتی، وحید هاشمیان، خداداد عزیزی و دهها نفر دیگر از تیم ملی بر سر زبانهاست و شعارهایی که در ورزشگاه ها علیه این فوتبالیست داده می شود جملگی گویای واقعیات انکار ناپذیری است که آنها چون از مردم بریده اند و به حمایت های دولتی چشم دوخته اند، بقا و دوام خود را در ادامه این روش می بینند لذا نمی توان دایی، رضا زاده و قهرمانان این چنینی را پهلوان به حساب آورد


غلامرضا تختی در روز پنجم شهریور ماه ۱۳۰۹ در خانواده‌ای متوسط در محله‌ی خانی آباد تهران به دنیا آمد. " رجب خان" - پدر تختی - غیر از وی دو پسر و دو دختر دیگر نیز داشت كه همه‌ی آنها از غلامرضا بزرگتر بودند. " حاج قلی"، پدر بزرگ غلامرضا، فروشنده‌ی خوار و بار و بنشن بود. از قول رجب خان، تعریف می‌كنند كه حاج قلی در دكانش بر روی تخت بلندی می‌نشست و به همین سبب در میان اهالی خانی آباد به حاج قلی تختی شهرت یافته بود. همین نام بعدها به خانواده‌های رجب خان منتقل شد و به " نام خانوادگی" تبدیل شد. 
رجب خان با پولی كه از ماترك پدرش به دست آورده بود، در محل سابق انبار راه‌آهن زمینی خریده و یك یخچال طبیعی احداث كرده بود واز همین راه مخارج زندگی خانواده‌ی پرجمعیت خود را تامین می‌كرد.
نخستین واقعه‌ای كه در كودكی غلامرضا روی داد و ضربه‌ای بزرگ و فراموش نشدنی بر روح او وارد كرد، آن بود كه مرحوم پدرش برای تامین معاش خانواده‌ی ناچارشد خانه‌ی مسكونی خود را گرو بگذارد.
شادروان تختی به لحاظ مشکلات خانوادگی فقط ۹ سال در دبستان و دبیرستان منوچهری خانی آباد درس خواند و در سال ۱۳۲۹ به سبب علاقه به کشتی و ورزش باستانی به باشگاه پولاد رفت. 
تختی در دوران زندگی ورزشی اش رکورد دار شرکت در المپیک ها و کسب بیشترین مدال از این آوردگاه بود. درچهار دوره المپیک حضور داشت و حاصل آن یک طلا، دو نقره و یک عنوان چهارم بود که در کشی ایران این امر اتفاق نادری است. جهان پهلوان علاوه بر قهرمانی، به لحاظ منش و رفتار انسانی و سجایای اخلاقی پسندیده و جوانمردی و نوع دوستی شهره خاص و عام بوده است. 
او زندگی خود را وقف مردم کرده بود. شادروان تختی در ورزش باستانی و کشتی پهلوانی نیز دارای تبحر و مهارت بود، چنان که سه بار پهلوان ایران شد و هر بار کشتی گیران نامداری را مغلوب کرد.
وی چهار ماه پس از بازگشت از آخرین سفر خود(تولیدو،۱۹۶۶) در آبان ماه سال ۱۳۴۵ زندگی مشترک خود را با همسرش آغاز کرد؛ که حاصل آن تولد بابک در سال ۱۳۴۶ بود و سرانجام پس از گذشت چهار ماه از تولد فرزندش خبر درگذشت جهان پهلوان همه را در اندوهی عظیم و بهتی شگفت انگیز فرو برد.

افتخارات تختی:
بازیهای المپیک:
پنجاه و دو هلسینکی :مدال نقره ۷۹ کیلو گرم
پنجاه و شش ملبورن: مدال طلا ۸۷ کیلو گرم
شست رم: مدال نقره ۸۷ کیلو گرم
شست و چهار توکیو: چهارم۹۷ کیلو گرم
قهرمانی جهان:
پنجاه و یك هلسینکی: مدال نقره ۷۹ کیلو گرم
پنجاه و چهار توکیو: نفر پنجم ۸۷ کیلو گرم
شست و یك یوکوهاما: مدال طلا ۸۷ کیلو گرم
شست و دو تولیدو: مدال نقره ۹۷ کیلو گرم
بازیهای آسیایی:
پنجاه هشت توکیو: مدال طلا ۸۷ کیلو گرم
جمع مدالهای غلامرضا تختی: هشت ، ۴ طلا، ۴ نقره
المپیک ۳ - جهانی ۴ - بازیهای آسیایی ۱

تختی اولین کشتی گیر ایرانی است که موفق شد در سه وزن مختلف صاحب مدال های جهانی و المپیک بشود: جهانی 51 و المپیک 52 (در 79 کیلوگرم)، المپیک 56، 60، جهانی تهران و یوکوهاما ( در 87 کیلو) و جهانی 62 تولیدو در 97 کیلو.

مریم
چهارشنبه 31 تیر 1388 09:44 ب.ظ
غلام مرام تختی ام، والسلام
پنجشنبه 21 خرداد 1388 12:41 ب.ظ
با سلام
به سایت ما هم یه سری بزنید هر چند تا آگهی که می خواهید می توانید قرار دهید
رایگان ترین سایت تبلیغاتی ایران
با تشکر
www.3istgah.com
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر